Reisblog over rondreizen

Van Gogh wereldwijde rondreis

germanijssen@gmail.com — Tue, 15 Nov 2022 11:04:40 GMT

Van Sumbawa via Japan naar Frankrijk

Tip

Reis eens in de voetsporen van iemand of iets. Te vaak is de eindbestemming het enige dat telt en wordt de weg erheen als noodzakelijk kwaad gezien. Als je zo snel mogelijk naar de bestemming gaat mis je namelijk heel veel. De mogelijkheden zijn legio. Zo koppelde ik een reis naar Spanje aan stops in zuid-Frankrijk waar Vincent van Gogh zijn mooiste werken heeft gemaakt, maar ook is opgenomen in een inrichting. Met die gedetailleerde kennis op zak valt het daarna nog meer op hoe deze unieke kunstenaar wereldwijd harten raakt ongeacht religie of afkomst.

Sumbawa

Dit najaar stap ik op het Indonesische eiland Sumbawa een hotel binnen en zie meteen het terras van Cafe de Nuit waar ik het jaar ervoor in Arles nog iets heb gedronken. Ook de kamers zijn gedecoreerd met kleurrijke schilderingen. Verder is er op Sumbawa eigenlijk niets dat aan Europa doet denken, laat staan aan impressionisme. De kracht van goede kunst.

Japanse prentkunst was een van Vincents grootste inspiratiebronnen. De ongewone ruimtewerking, de grote vlakken in sterke kleuren, de alledaagse onderwerpen en vooral de aandacht voor details uit de natuur spreken hem erg aan. Vandaar dat hij besluit om naar het zuiden van Frankrijk, naar Arles te verhuizen. De natuur en de kleuren daar doen hem denken aan de Japanse sfeer. Hij woont in het beroemde 'Gele Huis' (helaas verwoest door een bom in WOII) en werkt er tijdelijk samen met Gaugain.

Frankrijk

In Arles sta ik opeens voor het restaurant van het befaamde schilderij Le Café de Nuit. De eigenaar heeft er alles aan gedaan om de tijd van toen te behouden. Je ziet gewoon het schilderij tot leven komen. Even verderop kom ik bij het ziekenhuis waar Vincent is opgenomen nadat hij zijn oor heeft afgesneden en opgestuurd naar een prostituee. Dit alles na weer een ruzie met Gauguin. Op de binnenplaats een standbeeld dat alles samenvat. Als je goed kijkt zie je naast verftubes een scheermes - voor het oor - en een pistool - voor het schot in de borst waarmee hij uiteindelijk zichzelf uit zijn lijden verloste. Wrang.

De Fransen claimen Vincent als een Franse kunstenaar. Het moet gezegd, zijn beroemdste werken zijn ook in het zuiden gemaakt, mat name in Arles en in Saint Remy- de Provence in het klooster en “gekkengesticht” waar Vincent Van Gogh zich vrijwillig laat opnemen van mei 1889 tot mei 1890. Twee maanden daarna is hij dood. In dit klooster heeft hij onafgebroken geschilderd. 100 tekeningen en 150 schilderijen waarvan veel beroemde zoals de irissen en de amandelbloesem. Ook veel composities met de prachtige olijfbomen en het korenveld van het klooster met de heuvels op de achtergrond. En het beroemde Starry Night, dat ik tegenkwam in mijn kameer in Indonesië. Hoe klein is de wereld.

Zijn kamer in het klooster st Paul in Saint Rémy de Provence is in oude glorie hersteld. Albert Schweitzer, de fameuze arts heeft enkele jaren later ook in de kliniek gewerkt. Wat een toeval. Prachtig serene plaats waar je voor je ogen de schilderijen van Vincent in de natuur terugziet.

Japan

Particuliere verzamelaars in Azië betalen enorme bedragen voor een schilderij dat vervolgens achter de muren van een privé woning verdwijnt. Gelukkig kom je in Japan Van Goghs nalatenschap overal tegen in de publieke ruime, zoals hier op het gigantische treinstation van Kyoto.

China

De Chinese kunstenaar Zeng Fanzhi (1964) is een groot bewonderaar en maakte speciaal voor het Van Gogh Museum een reeks nieuwe schilderijen gebaseerd op de zelfportretten. Het verschil tussen beide kunstenaars zit met name in kleurgebruik en de kronkelende lijnen. Zeng Fanzhi bekijkt de schilderijen van Vincent van Gogh met Chinese ogen en geeft hier zijn eigen interpretatie aan.

Meer weten?

Bezoek: Van Gogh Museum Amsterdam

Loop: Wandelroute Arles

Koop: reisgidsen Zuid-Frankrijk

Loop of fiets: wandelroutes Brabant

Bezoek: Klooster in Saint Remy de Provence

Japan, alle hondjes dragen een jurk

Fri, 06 Mar 2020 11:45:28 GMT

Poezencafe's, knuffelegels en natuurlijk Nijntje

Japan is anders, dat weet iedereen. Niet voor niets staat het land bij veel mensen hoog op de verlanglijst. Maar wat is er dan zo anders? Laten we het eens hebben over de dierenliefde, want die is zeker anders. De meeste Japanners hebben weinig ruimte om zelf een huisdier te houden, het is een luxe. Toch zijn huisdieren overal. Japanners tonen vaak een kinderlijke totale overgave en liefde voor een huisdier. Het verhult ook de eenzaamheid in de Japanse samenleving: een dier als middel om in contact te komen met anderen. Dierenliefde kent veel verschijningsvormen.....

Het Poezen café

In elke Japanse stad vind je ze wel, een poezencafé, of Rabbit café met namen als Mimi. Ook bevers hebben hier een eigen aaiplekje. De cafe’s functioneren niet - zoals bij ons- als opvang voor zwerfkatten, dit gaat heel anders. Je betaalt om binnen te komen, vaak in een ‘gewoon’ appartement op de tweede of derde verdieping of in de kelder. Daar wonen dan een stuk of 10 tot op het bot verwende poezen met hun eigen speeltjes, kussens, krabpalen en gastenboek. Bij binnenkomst gaat de teller tikken, elke tien minuten komt er weer een paar euro bij. Mannen en vrouwen, vaak jong, verdringen zich om een poes te mogen aaien, voeren of fotograferen. Elk dier gedraagt zich als een Queen of Sheba. Zelfde concept is er voor konijnen, bevers (?) puppy’s en andere kleine dieren.

Nijntje of Miffy

Nu we het over konijnen hebben. Dat Nijntje beroemd is in Japan, dat weet iedereen, maar hoe beroemd? Ik sta versteld van de Miffy winkels, want zo heet Nijntje hier en wat er allemaal wordt verkocht. Een eigen magazine Bruna Times, een reisgids naar Nederland en Vlaanderen, terug naar de mooiste plekjes en roots van het geliefde konijn. En verder alles wat je maar kan bedenken met het logo erop. Boekjes, poppen, schorten, koekjes, koffie, pannen, eetstokjes enz enz. Volwassen mannen vinden het geen enkel bezwaar om dan met een Miffy tas rond te sjouwen.

Show je lieveling in het park

Elke zondag komen dierenliefhebbers oa naar het Yoyogi park in Tokio om hun liefste bezit te showen aan iedereen die maar langskomt. Bewonderaars zijn er genoeg voor de schattige egel of het getoupeerde konijn. Het zijn vaak eenzame mensen die op deze manier toch contact leggen met anderen. Ook zie je op straat veel aangeklede hondjes in wandelwagens of draagzakken want o wee als de pootjes vuil zouden worden.

Dierenwinkels

Een bezoek waard zijn de vele ‘dierenwinkels’ met dierenbenodigdheden maar vooral heel veel parafernalia. Alles in het teken van de hond of kat, van ondergoed tot sierraden, van deurknoppen tot T-shirts.

Robotdieren

Ja en dan hebben we nog de categorie robotdieren. Schattige knuffelbeesten die in huis achter je aanrollen. Je hebt ze in verschillende kleuren en met steeds nieuwe outfits. Ook is het heel populair om met een groot knuffeldier (een man verkleed als gigantische pop) op de foto te gaan. Ongelogen waar, ik zag hele rijen van serieuze jonge mannen net uit hun werk met donkerblauw pak en aktetas die tegen betaling een knuffel en een foto kregen van dit ‘dier’.

De bus

Pokemon is alive and kicking in Japan, net als heel veel knuffedieren die je aan je tas hangt of uit ‘de muur’ trekt bij de vele speelhallen in de steden. Social media wordt geplaagd met een constante stroom van filmpjes en foto’s van huisdieren. Zo plaatst een Japanse gids waar ik mee werk bijna dagelijks iets over haar kat. En in deze gewone stadsbus is het volkomen normaal dat de buschauffeur rondrijdt in een echte poezenbus. Ik zie het in Nederland nog niet zo snel gebeuren. Overigens is het eten van dieren hier weer helemaal niet taboe. Als vegetariër heb je het echt niet makkelijk, vlees en vis vormen een essentieel onderdeel van de maaltijden. Japan is anders, zeker weten.

Meer weten?

Koop : reisgidsen Japan

Beste reistijd: Voor en najaar

Lees: Landinformatie Japan

Vriendelijk Nepal, Jungle en relaxen

Mon, 02 Mar 2020 16:22:02 GMT

Chitwan, aan de oevers van de Rapti river

Arriveren in Nepal na turbulent India is heerlijk. Wat is dat toch? De hele groep voelt het meteen. Mensen zijn rustiger, vriendelijker zou ik niet willen zeggen, maar ze willen minder van je, minder bedelen, minder verkopen, minder met je op de foto, minder vragen, alles minder.

Bescheiden volk, de Nepali. Het coronavirus heeft ook hier een enorme impact. De Chinezen die buurland Nepal hadden ontdekt, blijven nu massaal weg. Bij de grensovergangen tussen India en Nepal staan grote controleposten met spandoek voor check op het virus. Zo ook op het vliegveld in New Delhi. Wij westerlingen worden voorlopig ongemoeid gelaten maar twee van mijn groepsleden staan per ongeluk in de verkeerde rij, bij aankomst uit Singapore krijgt iedereen een koorts-check. Aan de landsgrens treffen we een Fox-groep met landgenoten die nogal onwennig met mondkapjes oplopen, die ze vervolgens voortdurend op en af doen. Weinig zinvol, maar tja je bent een reiziger of een toerist nietwaar.

Het nieuwe virus erin hakt er in bij toeristenindustrie. Fijn voor ons dat er geen grote groepen Chinezen rondlopen, maar de winkeltjes en restaurants zijn leeg. In heel Azië zijn gidsen en agenten waar wij mee samenwerken opeens werkloos. Mensen die je kent, met gezinnen om voor te zorgen en rekeningen te betalen. Veel reizen zijn gecanceld, ook mijn tour langs de Zijderoute die voor Mei staat gepland. Zeker de helft van die reis gaat door West- en Midden China en is nu no-go.

Andere verschillen? Na vegetarisch en bijna non-alcoholisch India typ ik dit blog op mijn opvouwbare toetsenbordje in een luie ligstoel aan de oevers van de Rapti rivier. Voor mijn neus een van de vele lokale biertjes. Heb daarstraks ook al een cappuccino met schuimmotief gehad ipv de slappe Nescafé van India. Er zijn bars met shisha pijpen en de Nepali zelf doen enthousiast mee met de viering van Valentijnsdag met ballonnen en harde muziek tot laat in de nacht.

Aan de overkant van de rivier en mijn ligstoel begint de Jungle. Twee keer gaan we tevergeefs met jeeps op zoek naar de tijger. Een haast onmogelijke opgave. Het dier leeft in tegenstelling tot de leeuw solitair en heeft zijn eigen jachtgebied. Natuurlijk heeft een andere jeep net na ons wel een tijger gezien haha. Maar wij hebben twee zwarte beren gespot met bewijs op film, dat is ten minste echt waar. Verder veel herten, vogels en wilde zwijnen.

Vanochtend na terugkomst van een vogelspot tour rond de 20.000 meren (arend, kingfisher, reiger, ooievaar, pauw, enz enz) duikt opeens een jonge neushoorn uit de struiken langs de doorgaande weg. Hij, een jong mannetje van 5 jaar oud - nog een kind volgens de gids - stapt rustig in het smalle riviertje waar ook een vrouw bezig is met de was en begint onbekommerd te grazen. Onze jeep brengt ons tot op 2 meter afstand. Nog nooit van mijn leven zo dicht bij een rhino geweest zonder hek ertussen. Pal naast het riviertje staat een lagere school maar alles is ok. Het jonge dier is als baby zijn moeder verloren en mag sindsdien in zijn eentje gewoon rondlopen in bewoond gebied. Volgend jaar wordt dat anders. Dan gaat ie de pubertijd in en wordt gevaarlijk. Hij moet dan zijn plek veroveren in het National Parc Chitwan aan de overkant va de rivier.

Ook de honden in Nepal zijn een stuk relaxter dan de altijd blaffende neven in India. Kijk deze lieverd die opeens naast me komt liggen. Langzaam zakt de rode zon. Dadelijk komen de herten weer drinken bij de rivier. En misschien toch de tijger? Vast als het te donker wordt om hem te zien. Bij terugkomst sjokt een olifant langs de ingang van onze lodge. We gaan nog even naar de ‘culturele’ avond in het dorpshuis met speciale aandacht voor het optreden van een pauw die op de lachspieren van iedereen werkt. Nepal, althans buiten de grote stad, is heerlijk relaxed.

Meer weten?

Lees op dit blog: De grote nacht van Shiva

Kijk: Chitwan National Parc bij 3 op reis

Lees: Chitwan National Parc algemeen

Lees: Nepal Algemeen

Lees: Klimaat en landinformatie Nepal

Koop: Reisgidsen Nepal

Kathmandu Nepal: De grote nacht van Shiva

Fri, 28 Feb 2020 16:55:59 GMT

Blowen, mediteren, offeren om Shiva te vereren

Maha Shivaratri (Grote nacht van Shiva)

Deze Hindoeïstische feestdag wordt jaarlijks wereldwijd gevierd tijdens een festival in februari/maart (afhankelijk van de stand van de maan) ter ere van de god Shiva. Vooral in India en Nepal is het een groots gebeuren. Mensen feliciteren elkaar, organiseren bijeenkomsten met familie of reizen enorme afstanden naar een van de heilige tempels van het geloof.

Op 21 februari 2020 ben ik bij de belangrijkste Shiva-tempel van Nepal, de Pashupatinath Tempel die is gebouwd op de oevers van de heilige Bagmati Rivier in Kathmandu. Volgens de autoriteiten verzamelen zich hier 1,2 miljoen mensen om eer te bewijzen aan Shiva.

Met de bus is het nauwelijks mogelijk op dichtbij de plek te komen. Langs de kant zijn grote gaarkeukens ingericht om iedereen van een gratis maaltijd te voorzien. Ook strooit de overheid vanuit een helikopter vele duizenden bloemblaadjes uit over de wachtende gelovigen.

Aan de rechterkant van het tempelcomplex zijn vele kleurrijk beschilderde Sadhoes, Heilige mannen, neergestreken. Zij hebben hun leven totaal aan Shiva gewijd en geven daarvoor oa kāma (plezier) en artha (rijkdom) op. Een echte sadhoe zoekt spirituele bevrijding door meditatie met als uiteindelijke doel: het bereiken van moksha, verlossing uit de cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte. Een echte Sadhoe reist te voet het hele jaar door van festival naar festival.

Alleen tijdens Maha Shivaratri is het legaal om Hasj en Marihuana te bezitten, verkopen en roken. En dat wordt volop gedaan. Dus dat 'opgeven van plezier' daar zijn nogal wat vraagtekens bij te zetten. Ook vragen bijna alle Sadhoe’s geld voor een foto, regelmatig op agressieve toon, tja. En er zijn ook verdacht veel jonge mannen met een glimmende zonnebril, wellicht toch Sadhoe alleen voor deze dag? Of ben ik dan te wantrouwig?

Aan de andere kant van het complex staan vooral vrouwen en kinderen in een lange rij om na een uur of 5 schuifelen hun offerandes in de tempel achter te laten. Dit gaat van de vroege ochtend tot de late nacht zo door. Bussen uit met name India hebben de pelgrims naar deze heilige plek gebracht.

Tussen de jonge mannen en Sadhoe's aan de rechterzijde en de vrouwen en kinderen links worden crematies aan de oever van de rivier gehouden. De overledene, gehuld in oranje en gouden gewaden, wordt door mannelijke familieleden naar de crematieplaats gedragen waarna de voeten van het lichaam in de rivier worden wassen. Daarna wordt het lijk op een houtstapel gelegd. Na afloop wordt de as in de rivier gestrooid.

Als je ooit de kans krijgt om een festival in Nepal, India of bijvoorbeeld Buthan bij te wonen, grijp die kans met beide handen aan. Vergeet niet wat klein geld bij mee te nemen voor foto's en verder geen spullen van waarde. Want heilig feest geldt niet voor het leger zakkenrollers dat zich tussen de menigte verstopt.

Meer weten over Maha Shivaratri?

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mahashivaratri

https://www.nieuwwij.nl/themas/de-grote-nacht-van-shiva/

Meer weten?

Lees op dit blog: Vriendelijk Nepal

Lees: Nepal Algemeen

Lees: Kathmandu

Lees: Klimaat en landinformatie Nepal

Koop: Reisgidsen Nepal

Oezbekistan: zonder visum naar Khiva

Fri, 04 Oct 2019 12:51:17 GMT

Avontuurlijke rondreis Zijderoute

De zijderoute wordt al duizenden jaren bereisd door karavanen met kamelen of tegenwoordig bussen die langs eeuwenoude karavanserai trekken. Via Turkmenistan zijn we in Oezbekistan beland. Een land waar we weinig van weten, misschien iets meer door de BBC serie Silk Roads van Joanna Lumley die dezelfde route volgt langs lang vergeten hoofdsteden van nog langer vergeten machtige rijken.

Voormalige Sovjetstaten

Het zijn voormalige Sovjetstaten die na de ineenstorting sinds een jaar of 25 zelfstandig zijn. Nou ja zelfstandig, de ene dictatuur heeft de andere opgevolgd. In het geval van Turkmenistan zijn ze er zelfs fors op achteruit gegaan. Het Sovjetregime is vervangen door een megalomane persoonlijkheidscultus rond de president en zijn clan. President Gurbanguly Berdimuhamedow was al geen haar beter dan voorganger Niyazov en zijn zoon Serdar is sinds maart 2022 via een nepverkiezing de volgende in de rij van dictators.

Geen visum meer nodig

Op de velden rond het prachtige woestijnstadje Khiva is het oogsttijd voor de katoenplant, witte bollen in de uitgestrekte velden naast de hobbelige hoofdweg, waar de eerste plukkers aan het werk zijn. Sinds 2019 heeft het Oezbeekse regime maar liefst 75 landen vrijgesteld van visumplicht, waaronder Nederland. En dat is te merken. Een stadje als Khiva kampt met dezelfde problemen als de Amsterdamse Jordaan of Giethoorn. De unieke historische kern wordt overgenomen door souvenirwinkeltjes met allemaal dezelfde spulletjes en inwoners verkopen hun familiehuis aan de zoveelste B&B-ondernemer of restaurant. Langzaam maar zeker wordt het een openluchtmuseum waar haast geen oorspronkelijke bewoner meer woont en alleen toeristen rondlopen.

Harem met 40 vrouwen

Onze gids Iroda, een jonge moeder van 3, woont ook niet meer tussen de eeuwenoude stadsmuren, maar bij haar schoonfamilie in de nieuwe stad. Haar verhalen over de hoogtijdagen van de karavanserai’s, Khan’s en zijdehandel blijven prachtig net als het verblijf in wonderschoon Khiva. Tussen de middag en ‘avonds, als de meeste toeristen zijn vertrokken, kun je nog steeds ronddwalen langs de mausolea, medresses en de harem waar niet zo heel lang geleden 4 hoofdvrouwen en 40 concubines klaarstonden voor de wensen van de Khan.

Koranstandaard voor thuis

Een paar straatjes achteraf en je staat opeens weer in het gewone leven. Hier worden langs de stoffige weg in ouderwetse ovens de ronde platte broden gebakken die elk restaurant serveert. Ook vind je daar de werkplaatsen waar al generaties lang Iepenhout wordt bewerkt tot kunstig versierde pilaren ter onderstutting van daken en gewelven. En koranstandaards, tegenwoordig aangevuld met snijplanken en wandelstokken in drie delen, makkelijk te vervoeren in de koffer van de toerist. Zo’n koranstandaard is trouwens een prachtig souvenir. Gemaakt uit één blok hout en kunstig bewerkt zodat hij in meerdere posities uitgeklapt kan worden. Tip voor thuis om een kook- of fotoboek op te presenteren. En echt nog voor 85% handgemaakt.

Eerlijk ambachtswerk

‘s-Avonds loop ik een blokje om en stuit op zo’n familiebedrijfje. Buiten wordt druk geschaafd en gebeiteld. De man laat mij zijn ‘shop’ zien, een opslag in een halfduistere achterkamer met al het zelfgemaakt houtsnijwerk dat straks weer in het kraampje van zijn vrouw en dochter vlakbij het beroemde mausoleum zal liggen. Aan de muur portretten van zijn vader en moeder. Hij moppert wat op de buzzinezzmen die veel te veel geld vragen in het centrum maar ik denk dat dezelfde prijzen door zijn eigen vrouw worden gerekend. In de hal struikel ik bijna over zijn allerliefste kleindochter die op de vloer haar huiswerk maakt. De familie blijkt dezelfde achternaam te hebben als de gids van vanochtend. Achterneef en nicht. Zo werkt dat in een kleine gemeenschap.

Avondzon over de daken

Het goede nieuws, er zijn hier nog steeds veel meer souvenirstalletjes dan toeristen, Oezbekistan is voor veel reizigers een brug te ver. Je kan er nog wegdromen op een dakterras van een buurtrestaurant, terwijl de avond valt over de mooiste minaretten ooit gebouwd.

Tips Rondreis Zijderoute

Rondreis Zijderoute
Duur: 21 - 30 dagen
Landen: Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgizie, Kazachstan, China
Reisperiode april - november

lees meer over deze reis: Echt avontuur langs de Zijderoute
Neem goede wandelschoenen en vochtopnemende kleren mee
Travel light, maar wel met een compacte (e) reisgids voor je vrije tijd
Travel light met flexibele tas : in de jeeps en bussen is grote bagage heel onhandig

Safari langs de meren van Kenia & Tanzania

Thu, 11 Apr 2019 15:37:36 GMT

Over Chevy Zebra's en Watergrielen

Onderweg van Kenia naar Tanzania

Hello Mama schalt het vlakbij. Hoe je in Nederland ook je best doet om te worden getutoyeerd (behalve bij de bank), in Afrika ben je een mamma zodra je de zichtbare leeftijd bereikt om een kind te baren. Dus word je zo ook aangesproken en dat is best ontroerend. Ik zit onder een boom aan het prachtige Victoriameer - Tanzaniaanse deel - 27 graden, flinke bries, wifi en net een heerlijke lunch genoten. We slapen in stevige safaritenten in de Speke bay lodge gerund door twee Nederlanders, die alles tot in de puntjes voor elkaar hebben. De begroeting is ook Nederlands, lekker nuchter niet te overdreven en kan daardoor niet tippen aan het enthousiasme van hun Afrikaanse collega’s in andere lodges. Vanochtend zijn we door een paar stevige jonge mannen in kleine bootjes geroeid naar een vissersdorpje even verderop aan het meer.

Alle geloven in één dorp

Bij aankomst is de zondagsmis in volle gang, enkele tientallen dorpelingen zitten in de schaduw op harde stoelen en bankjes terwijl de stem van de voorganger door de microfoon schalt. Halleluja and praise the lord gedurende 5 uur! Dit zijn de lutheranen, onze plaatselijke gids heeft gisteren ‘slechts’ 4 uur kerkdienst gehad bij de 7e dags adventisten, verderop houden de katholieken hun mis en in het volgende dorp staat de moskee. Een gemeenschap van een paar honderd bewoners met vele geloven en ogenschijnlijk zeer vreedzaam. Er mogen geen foto’s van mensen worden gemaakt maar wel van de bioscoop, met vanmiddag voetbal en vanavond film en van de enorme horens van koeien die oorspronkelijk uit Oeganda afkomstig zijn.

Bumpy road

Afrika, het steelt je hart elke keer weer. De kleuren, de geuren, de zwaaiende kinderen, hartelijke mensen, enthousiaste begroetingen, waanzinnige landschappen en natuurlijk Artis in het echt. We rijden met 17 mensen in een behoorlijk logge truck, met canvas en plastic ipv ramen en stevige stoelen waarvan je bij elke hobbel opveert. Het aantal verkeersdrempels hier is ontelbaar en zijn allemaal even gemeen. Soms vier achter elkaar, de mensen op de achterbank krijgen dagelijks een gratis full body massage.

Veel meer dan de Big 5

Het is een fijne groep, deze reis, en daar worden we voor beloond. Na twee dagen al de big 5 gezien, haast elke regenbui trekt precies om ons heen, een Cheeta loopt minutenlang mee naast de truck, een leeuwenpaar doet ‘de daad’ voor onze ogen op 1 meter afstand. In totaal zien we 48 verschillende zoogdieren waaronder een Generoek, Dafassawaterbok, zuidelijke boomklipdas en een groene Baviaan. Tot nu zijn er weinig andere toeristen. Gisteren vanuit Kenia de grens met Tanzania gepasseerd en allengs lijkt het drukker te worden.

Midden Kenia

Deze safarireis bezoekt in Kenia en Tanzania zo veel mogelijk nationale wildparken in 18 dagen tijd. Vooral in het toeristisch onbekendere midden van Kenia waan je je soms alleen op de route en dat is fantastisch. We volgen een deel van de Rift Vallei, ofwel de grote Afrikaanse slenk, die loopt van Israel tot Mozambique over een lengte van 9600 km. De slenk varieert in breedte van 30 tot 100 km en in diepte van enkele honderden tot zelfs duizenden meters. Tijdens de reis steken we meerdere keren de evenaar over.

Goede verrekijker

In het Samburu National Parc of bij de drie meren Lake Nakuru, Baringo en Naivasha kijk je je ogen uit, prachtige vogels, flamingo’s en drinkend wild. Vanuit de truck is het een sport wie het eerst een soort spot die uniek is voor het gebied, zoals een Grevy zebra of een Beisha Oryx in Samburu. In een ander park zijn dan weer speciaal getekende Rothschild Giraffes die je elders niet ziet. De meren zijn vogelreservaten waar miljoenen vogels foerageren. Fototoestel, maar vooral goede verrekijker is een must.

Wandelen tussen het wild

Op sommige plaatsen staan gewapende militairen die tegen betaling van een fooitje je vergezellen bij een wandeling buiten de truck. Een geruststellend gevoel, op luttele afstand graast een neushoorn en wij stadsmensen zijn snel van slag. Ook bij de grensrivier de Mara word je geëscorteerd als je lopend langs de zonnende nijlpaarden en gigantische krokodillen aan de oever wil. Overmoedig geworden stappen we onderweg uit bij een volgende nijlpaardenpoel die volgens de bordjes bezocht kan worden. Later blijkt dat een groep leeuwen ons de hele tijd in de gaten heeft gehouden. Wijzelf hebben niets in de gaten, lopen vrolijk in het rond en staan met onze rug naar de leeuwen toe. Gelukkig rijdt er een andere truck met reizigers in de buurt en die letten scherp op, klaar om in te grijpen. Later vertellen ze hoe dichtbij de roofdieren waren. Een directe confrontatie hebben we met brutale apen, op een officiële lunchplek jatten ze vliegensvlug het eten uit onze lunchdozen. Gewoon van je schoot, waar je bijzit. Menigeen vlucht de truck weer in om in rust het gekookte ei of de kippenbout op te eten.

De grote trek

De Masai Mara is in deze tijd van het jaar (eind oktober) rustiger dan de Serengeti. Ook al loopt er een landsgrens, voor de dieren is het een en hetzelfde gebied. Een deel van de groep maakt bij zonsopkomst een ballonvlucht over de Masai Mara. Het is duur, maar zeer de moeite waard. En goedkoper dan eenzelfde vlucht over de Serengeti waar veel meer toeristen zijn. Bij de opkomende zon zie je grote kuddes Zebra’s en Gnoe’s die zich al wekenlang verzamelen om de grensrivier met duizenden tegelijk over te steken. Wanneer ze dat doen weet niemand. Het kan soms dagen duren voordat er weer een grote groep gaat. Wie geeft het startsein? In ieder geval wachten de krokodillen aan de oevers van de Mara en lonken naar zwakke en jonge dieren. Met de app Herdtracker op de website van Discover Africa kun je de verzamelplaatsen volgen en inschatten wanneer er weer een groep dieren de oversteek zal maken. De grote trek is op meerdere plaatsen en maanden te zien, noordwaarts of zuidwaarts, afhankelijk van de regenval en het seizoen.

Vogels spotten

We hebben al heel veel vogels gespot op deze reis, maar de diversiteit bij Lake Victoria is onvoorstelbaar. Twee groepsleden zijn bevlogen vogelaars. Zij maken een lijst en komen tot 113 verschillende vogels. Ik pak een stoeltje en ga op mijn gemakje zitten achter mijn tent. Gewoon met het blote oog zie ik fantastische verenpracht in helgeel, blauw of paarse uitvoering. Daar op 1 meter hangt een kolibrie. Even verderop is een gigantische uil gesignaleerd. Alleen om de vogels zou je al naar dit deel van Afrika moeten gaan denk ik tevreden.

TIPS

Vogels kijken Lake Victoria oa bij de Speke Bay Lodge
Bynolyt is een uitstekend Nederlands merk Verrekijker
Volg de kuddes van de Grote trek op Herdtracker
Lees hier over De Rift Vallei
Neem een compacte vogel - en zoogdierengids mee
Meer over Kenia en Tanzania in andere blogs.

Op kraamvisite bij baby-zeehondjes

Thu, 28 Mar 2019 14:37:36 GMT

Geboortegolf op Helgoland

Tot wel driehonderd baby-zeehondjes liggen beschut in de duinen, verscholen achter rotsen of op het strand drinkend bij hun moeder. Vertederd kijk ik mijn ogen uit en besef nauwelijks dat ik hier zomaar mag zijn: een kraamkamer die je met eigen ogen kunt zien.

De zeehonden op Helgoland zijn wild maar ook enigszins gewend aan mensen. Je mag ze tot 30 meter benaderen en fotograferen. Sommigen zijn zo goed gecamoufleerd in het landschap dat ze nauwelijks opvallen. Helemaal gefocust op mijn camera struikel ik bijna over een kleine zeehond waarvan de vacht precies lijkt op de kiezels. Alle twee schrikken we ons een rotje.

Dikke vacht tegen de storm

Die camouflage geldt niet voor de pasgeboren baby’s, die hebben een witte donzige vacht en zijn goed zichtbaar. De bontvacht beschermt ze tegen de winterse kou en Noordzeestormen. Gelukkig groeit een babyzeehond razendsnel. De moedermelk is extreem vet en zorgt meteen voor een stevige speklaag. Binnen 1 maand verdriedubbeld het geboortegewicht van 15kg tot 50kg. En maakt het dons langzaam plaats voor een glad vel. Pas als de bontvacht helemaal is verdwenen volgen de jongen hun ouders naar zee.

Nog niet zo lang geleden was het juist die prachtig witte vacht die stropers en jagers ertoe bracht om juist de allerjongste zeehondjes te doden en te villen. Gelukkig liggen die praktijken in het verleden.

De veerboot bij Cruxhaven

Druk is het hier niet want je moet er wat voor over hebben. De reis erheen met auto en veerboot kost tijd. Bovendien worden de jongen tussen november en januari geboren en dan is het hier zeker geen vakantieweer. Dik ingepakt tegen de koude wind gaan we op weg naar het Noord Duitse Cuxhaven voor de veerboot.

Strategische rots in de zee

Helgoland is geen waddeneiland, maar een grote strategisch gelegen rots in de Duitse Bocht, 55 km uit de kust in de Noordzee. Ooit was het van de Denen, later van de Britten, tegenwoordig is het Duits. Er wonen ongeveer 1400 mensen. Eigenlijk zijn het twee eilanden, het hoofdeiland is bekend om zijn roodgekleurde rotskust die uit zee oprijst met een grote broedkolonie Jan van Genten. Je kunt er prachtige wandelingen maken en hier zijn ook alle toeristische voorzieningen, zoals hotels, restaurantjes en supermarkt.

Grijze zeehond en kegelrob

De honderden zeehonden vind je op het tweede kleinere zandeiland Düne dat je met een aparte bootdienst in een paar minuten varen bereikt. Dit is de kraamkamer voor de ‘gewone’ zeehond en grijze zeehond die ook wel kegelrob wordt genoemd. Dat kun je goed zien aan de snuit. De pelzen hebben onverwacht veel verschillende kleuren en patronen. De dieren liggen in de mooiste standjes verspreid over het gebied. Lekker soezen, in een mooie boog of alert bij het water.

Geen lieverdjes

Hoe schattig de jongen, hun ouders zijn dat zeker niet altijd. Grote klauwen en scherpe tanden, veel dieren hebben verwondingen van onderlinge gevechten. We zien een enorm mannetje een vrouwtje hardhandig toetakelen. Geen lieverdjes dus en gepaste afstand is beter. Gelukkig heb ik een telelens bij me.

Toch zijn de beesten wel aan mensen gewend. In de zomer is dit een vakantie-eiland met bungalowpark en camping en zelfs een klein vliegveld. De zeehonden zitten op een apart gedeelte van het strand terwijl om de hoek vakantie wordt gevierd. Maar dat is in de zomer als de jongen al lang zelfstandig zijn.

TIPS Helgoland

Afstand Utrecht naar Cuxhaven: 388 km, ongeveer 4 uur rijden
In Cuxhaven neem je de veerboot: Veerboot: H elgoline of Cassen-eils of ongeveer 2,5 uur
De overtocht naar Düne duurt maar kort en kost 5 euro. Tickets
Voor overnachtingen zie ook de website van het eiland. Wij sliepen in de jeugdherberg.

In de zomer kun je op Düne zelf logeren in twee vakantiekampen. Dan zijn de zeehondjes ouder en veel groter en met hun ouders op een apart deel van het strand of in de zee te zien.

Kleed je warm aan en vergeet zeker je camera niet.

De High Line

Sat, 16 Mar 2019 13:36:24 GMT

De High line in New York, de historische goederenrail boven de straten van Manhattan, is omgebouwd tot stadspark. Ik loop de populaire wandeling met mijn zonen.

Park is een behoorlijk eufemistische benaming, want de High Line is smal, net zo smal als een enkel spoorlijntje. Het park is populair en gezellig en inmiddels uitgegroeid tot een must see in de top tien lijstjes. Ooit werd de spoorlijn op 10 meter hoogte gebouwd omdat de straten eronder bekend stonden als een dodentraject: vrachtwagens die goederen vanuit de nabijgelegen haven vervoerden veroorzaakten te veel ongelukken.

In de jaren 80 raakt de Highline in verval en wordt een gevaarlijke roestige stellage in de lucht. Door publiek initiatief is de voormalige spoorlijn gerestaureerd tot Public Park. Je loopt hoog boven straatniveau tussen voormalige pakhuizen die met veel fantasie en energie zijn omgebouwd tot hippe wooncomplexen en kantoren. Vergelijkbaar met de metamorfose van Amsterdam Noord. NY beleeft een ware boom met de bouw van super tall skyscrapers. Op dit moment worden er maar liefst 173 nieuwe wolkenkrabbers gebouwd in New York en een groot gedeelte daarvan staat in de steigers in dit gedeelte van West Manhattan. (Zie ook het kaartje bij de tips).

Langs de route zijn allerlei leuke stopplaatsen gecreëerd met zo veel mogelijk groen, banken en waterpartijen. Er is een speciale hoek met duizenden witte legosteentjes, waar voorbijgangers mogen bouwen aan hun eigen wolkenkrabber, met op de achtergrond de echte hijskranen. Er is geen man, ook mijn zonen niet, die deze uitdaging kan weerstaan.
Verder langs het traject, waar beneden in de diepte moderne kunstwerken staan, kom je langs prachtige uitzichten over de kaarsrechte straten van 13th tot 34th street. Het doorkijkpunt boven een van de straten is een geliefde plek voor New Yorkers om een meegebracht broodje te eten of te werken op ipad of laptop’.

Wij nemen een van de vele trappen naar beneden om een bezoek te brengen aan de Chelsea Market, met restaurantjes en boetiekjes van over de hele wereld. Heerlijk Thai’s gelunched in een authentiek tentje waar je je in Azië waant. Met verbazing kijken we naar de zaak ernaast waar knalrode complete kreeften op plastic borden worden geserveerd en staand aan een tafel verorberd.

Sla Chelsea Market niet over

Terug op de High Line zien we een monnik die zich niets aantrekt van de drukte en een trendy cadeaushop. Kortom, een leuke wandeling waar bij veel te zien is, gratis en ook in de avonduren open.

Tips High Line

Lees meer op de Highline-website .
High Line Park is gelegen in het westen van Manhattan, tussen Ganzevoort Street ( Meatpacking District ) en West 34th Street, ter hoogte van 10th en 12th Avenue. De wandeling is ongeveer 2,5 km lang en j e kunt vanaf twee kanten starten. In het zuiden via de opgang aan de Ganzevoortstreet met een prachtig plateau met uitzicht over dit authentieke deel van New York vlakbij Greenwich Village. Of zoals wij deden vanuit Noord naar Zuid. Als je die laatste route neemt, kun je met de boot naar de Chelsea pier nr 62 wandelend naar startpunt ter hoogte van 34th street. Zie ook visitor info
Bekijk hier de map van de supertall skyscraper boom in NYC’s
Vind hier Boeken over de High Line

Fietswedstrijd over stadsmuur Xian

Thu, 21 Feb 2019 10:06:20 GMT

Avontuurlijke rondreis China

Zittend bij de Mac (wifi, koffie, broodje ei) overzie ik om 07.30 het stationsplein van Xian en kan niet anders dan instemmen met de slogan van de tent: I’m loving it. Hoewel een enorme rollercoaster en nauwelijks slaap (vannacht voor het eerst 7 uur) stuwt de adrenaline en lol me weer voort. China is een van mijn favoriete bestemmingen. Ik ben vaker in dit enorme land geweest, maar het verandert sneller dan je voor mogelijk houdt. Dat maakt het vak van reisbegeleider ook zo uitdagend en vermoeiend tegelijkertijd.

Op pad met een groep

Tijd is een relatief begrip. Pas een week geleden haal ik samen met gids Betty mijn volle groep op bij de gate. Vanaf dat moment tot het einde over 24 dagen zal ik worden bekogeld met vragen waar ik zeker niet altijd een antwoord op heb: vanaf welke hoek vertrekt de bus, waar kan ik dit het beste kopen, hoe zeg je in het Chinees….waar zijn de toiletten op de Chinese muur, hoe heet deze groente enz. Ik ben een generieke reisbegeleidster, zonder specifieke specialisatie en mondiaal inzetbaar. In Amsterdam, waar ik toch zeker 2 keer per week kom, weet ik ook niet alles, laat staan in zo’n supersnel veranderend land. Zo is het elke keer ook voor mij een avontuur.

Eigen plan maken

Mijn groep is inmiddels gesmeed tot een hechte happy family, waar niemand buiten de boot valt en soms naar mijn smaak zelfs iets te veel samendoet. Avontuurlijk reizen is in de praktijk best een uitdaging. Ook al zit er veel ruimte in het programma, je moet je goed voorbereiden om die vrije tijd ook effectief in te vullen. Een beetje research van te voren helpt ter plekke om je eigen plan te trekken. Niet iedereen heeft bijvoorbeeld een reisgids bij zich en dan wordt het al snel makkelijker om samen met de groep iets te doen. Dat is trouwens ook prima. Er zit deze keer een man bij die nog nooit met een groep heeft gereisd en met lichte tegenzin aan de trip begint omdat zijn vrouw het zo leuk lijkt. Nu, een week later, past hij op de bagage van degenen die gaan koffiedrinken en is mijn grootste hulp. Angst voor een vreemde omgeving en voor groepen speelt in het begin vaak een rol, maar verdwijnt meestal snel. Een week in stedelijk China en de hele groep eet met stokjes en vraagt niet of nauwelijks meer wat er op tafel staat. Iedereen vindt de meeste Chinezen behulpzaam, vriendelijk en aardig en is onder de indruk van het moderne, schone en spetterende China. Missie geslaagd.

Zomer is regenseizoen

Beijing is overvol, bruisend en dynamisch. En veel regen, juli is regenseizoen, dan komt het met bakken uit de hemel: heet, vochtig en nat. We hedden deze keer mazzel, tijdens onze trip naar de muur wordt een deel gesloten maar blijft een ander stuk gelukkig open – in de mist, maar wel beloopbaar. Achteraf zijn we helemaal spekkopers: de volgende twee dagen worden alle stukken van de muur rond Beijing gesloten en dat is echt zuur als je maar een kans hebt om dit beroemde bouwwerk te zien.

Zelf op pad

Bij de grote toeristische attracties in Beijing als het Zomerpaleis en de Verboden Stad loop je letterlijk over de hoofden en paraplu’s. Het Chinese toerisme is zo sterk in opkomst dat wij westerlingen wegvallen in de aantallen. Gevolg is dat je voortdurend op de foto wordt gezet – stiekem of op verzoek. Altijd leuk, zeker bij een hele schoolklas die stralend met je op de kiek wil.
Laatste dag Beijing gaat iedereen zelf op pad en breng ik de dag door met collega Karien die een paar dagen tussen twee groepen vrij heeft. Ze brengt me up to date over laatste nieuwtjes van de Transsiberië express (mijn volgende reis) en we gaan op zoek naar plekken in de stad die we kunnen aanraden, deze keer de antiekmarkt en de Pearl Market. In dat laatste gigantische warenhuis helpen we een enthousiaste Amerikaanse een karaoke microfoon te kopen. Yeah, I like it!

Tips voor Beijing

Je komt tijd tekort in Beijing. Bekende sites zoals het Zomerpaleis zijn overvol en tijdrovend. In plaats daarvan kun je ook hierheen:

Artzone 978 : Het moderne China, kunstdistrict met veel galeries, tentoonstellingen en boetiekjes. Gratis toegankelijk. http://www.798district.com/ Metrolijn 14 naar Wangjing Nan Station. Exit B1. 15 minuten lopen naar de bestemming.
Lama en Confusiustempel : deze twee prachtige tempels zijn een rustpunt in het hectische Beijing. Het zijn grote complexen die bezocht worden door stadsbewoners die komen bidden. Bij de ingang krijg je gratis wierookstokjes zodat je kunt meedoen aan het ritueel. De tempels liggen op loopafstand van elkaar en je ziet meteen de sfeervolle hutongs in de buurt. Metro's 2 en 5 tot Yonghegong Station.
Temple of Heaven : Deze voormalige tempel is het icoon van Beijing, je ziet hem op de voorkant van veel reisgidsen. Een heilige plek voor veel Chinezen die hier in grote getale heengaan. Bereid je voor op veel foto's met jezelf in de hoofdrol. De tempel maakt deel uit van een enorm complex met een groot park en historische gebouwen. Stadsbewoners leggen een kaartje of oefenen zang en dans in het park. Na afloop kun aan de overkant van de weg een bezoek brengen aan de Pearl Market, een gigantisch warenhuis waar je (bijna) alles kunt kopen. Metro 5 naar Tiantan Dongmen Station, exit A.

Naar Pingyao en Xian

Na 4 dagen Beijing zijn we het allemaal wel zat, overal vol, metro’s, restaurants, musea waar je mensen kunt kwijtraken. We nemen afscheid van supergids Betty bij de nachttrein naar Pingyao: inchecken, security, treinwagons die maar kort stoppen en waar je in no time moet instappen. Met de jonge mannen uit de groep een ijzersterk systeem opgezet voor de logistiek van koffers in en uit de treinen. Loopt op rolletjes.

Pingyao is een prachtige kleine stad met beschermde status, eigenlijk een soort openluchtmuseum. Excursie geregeld naar de court yard waar films als Raise the Red Lantern zijn opgenomen. Na afloop een heerlijke massage in het prachtige authentieke hotel voordat we weer verder gaan met de nachttrein naar Xian.

Fietsen over de stadsmuur

Fietsen over de stadsmuur is een van de attracties - althans voor Nederlanders - in Xian, ook bij 39 graden. De sportieve types in de groep maken er meteen een wedstrijd van. Met knalrode koppen staan ze hijgend bij de eindstreep. De rest komt er rustig achteraan. s ’Avonds naar de moslimwijk. Gisteren meteen naar een van de hoogtepunten van de hele reis: het Terra Cotta leger, elke keer weer geweldig om te zien. Aansluitend een theeceremonie. Goed geregeld door nieuwe gids Bruce, lekker ding waar alle vrouwen in de groep voor vallen. Gisteravond met een groot deel van de groep op stap naar een buitenwijk.

Na de waterorgelshow waar heel weinig toeristen rondlopen, vallen we een restaurant binnen met de lieflijke naam: first noodle under the sun. Meteen wordt een groep van een grote tafel weggestuurd zodat wij met 12 kunnen zitten. In plaats van boos, gaan die weggestuurde Chinezen ons helpen met chinglish (chinees engels) en bestellen we in no time gerechten en natuurlijk bier. Na afloop moeten we allemaal - dus 12x - iets in het gastenboek schrijven, als bewijs dat we zijn geweest. Mooi.

Bullit treinen

China is als land weer 10 stappen vooruit in vergelijking met 2 jaar geleden. Vanuit Xian, de stad van het Terra Cotta leger, nemen we de bullet train (TGV) naar Chengdu, de stad van de Panda’s. 3,5 ipv 10 uur reistijd en een prachtige tocht door de bergen. ‘Sjiek de friemel’ zouden wij thuis zeggen. Het station van de bullet train lijkt op een vliegveld, grote aankomsthal, check van bagage, 32 gates die leiden naar evenzoveel strak witte treinen die alle richtingen uitgaan. Dit is het grootste treinstation voor hogesnelheidstreinen in China. Indrukwekkend. Je ziet overal in het landschap nieuwe trajecten op hoge pilaren in aanbouw. Ook enorm lange tunnels dwars door hooggebergte. Op weg naar de Panda’s. In zit nu 1 uur in de trein en het gebergte wordt steeds hoger. Nieuwe avonturen voor volgend verslag. Op de 30 Pandaberen komen duizenden mensen af dus het zal wel dringen worden. ��

Tips Rondreis China

Rondreis China
Duur: 24 dagen
Reisperiode april - november

lees het vervolg van deze reis: over Panda's en Hotpot
Google en Whatsapp werken alleen via een VPN die je in NL moet installeren . Gratis is bijv NordVPN
Neem goede wandelschoenen en vochtopnemende kleren mee
Travel light, maar wel met een compacte (e) reisgids voor je vrije tijd
Travel light met flexibele tas : in de treinen is grote bagage heel onhandig

Rondje Andalusia, wat een fijne break is dat!

Tue, 19 Feb 2019 12:10:25 GMT

Langs oude steden, stranden en Game of Thrones locaties

Heb je in het voorjaar geen zin in skiën of de hele dag passief in de zon liggen, dan is een rondreisje Andalusië een goed alternatief. Strakblauwe luchten, ’s middags een terrasje en ’s avonds koele slaapkamers. Beste tijd van reizen in het voor- en najaar. Ik ga de eerste week februari, best nog wel koud hoewel ik in de buurt van de stranden menig Britse toerist al behoorlijk ontbloot zie rondlopen.
Mijn rondje: Malaga, Ardales, Ronda, Osuna, Cordoba, Granada en via witte dorpje Frigiliana terug naar Malaga. Gewapend met een ticket, een klein jeepje en vooraf gekochte toegangsbewijzen voor de Caminito del Rey en het Alhambra ga ik op pad richting Ardales.

Deze wandeling moet je doen!

Over Ardales en de waanzinnige wandeling langs het Koningspad de Caminito del Rey is een apart blog : Een ervaring die je niet snel zult vergeten. De hele omgeving van Ardales is prachtig. Je rijdt door het bergachtige achterland, met uitgestrekte olijfboomgaarden en kronkelige wegen. Die wegen liggen er trouwens pico bello bij, met dank aan de EU. Je kan kiezen voor de snelweg, maar de regionale wegen zijn absoluut mooier.

Middeleeuws Ronda

Het middeleeuwse Ronda blijkt ontdekt door het meer gecultiveerde toerisme uit de Aziatische landen. Die doen een rondje Ronda, Sevilla en Granada. Je bent er dus niet alleen. Maar het blijft zeer de moeite waard om dit wonderschone plaatsje met zijn stierenvechtersarena en fotogenieke brug over de kloof te bezoeken en een wandeling door de omgeving te maken. En als je even zoekt zijn er ook nog genoeg barretjes waar je met plaatselijke bevolking aan de bar iets kunt eten.

Game of Thrones was here

Onderweg van Ronda naar Cordoba stop ik in Osuna. Hier ligt niet alleen Spanje ‘s mooiste straat, de Calle San Pedro, althans volgens Unesco, maar ook de oude stierenvechters arena die gebruikt is voor de spectaculaire opnames van seizoen 5, aflevering 9 van Game Of Thrones. Dat is de aflevering waarin Daenarys ontsnapt aan een wisse dood als een van haar draken haar redt uit de arena. Er was een oproep voor 500 figuranten uitgegaan in Osuna. Er kwamen 86.000 aanmeldingen. Ongelooflijk. Het gebouw staat er nu wat haveloos bij, maar wordt momenteel gerestaureerd. Bij de tips onderaan vind je een link naar de beroemde scene.

Wonderschone Mezquita

Door naar Cordoba. In de vroege middeleeuwen de grootste stad van Europa, waar het Moorse rijk hier een van haar belangrijkste knooppunten bouwt. Naar men zegt wonen er rond het jaar duizend 500.000 mensen, nu trouwens 320.000, dus het is best een grote stad. Naar Cordoba ga je voor de wereldbefaamde Mezquita, de moskee die tussen het jaar 784 en 987 werd gebouwd. Telkens weer verbaas ik me over dit soort gigantische bouwwerken die zonder hijskranen en computerberekeningen vooral met spierkracht zijn gebouwd. In de 16e eeuw is midden in de Mezquita een kathedraal opgericht als teken van de overwinning van het Christendom. Die Kathedraal is eveneens prachtig en staat ingenieus ingeklemd tussen de oorspronkelijke rondingen van de moskee. Overwinning of niet, zelfs toen vonden ze al dat de oorspronkelijke moskee te mooi was om af te breken.

Gratis naar binnen om 8.30

Je kunt een kaartje kopen a 10 euro, (met gids 16) bij de kerk of in winkeltjes eromheen. Ben je op tijd op, kun je ook ’s ochtend in de rij gaan staan, tussen half 9 en half 10 is het gebouw gratis te bezichtigen. Die rij is wel lang. Zo vroeg in de ochtend zijn er allemaal mensen aan het werk in de kerk, schoonmaaksters, vloerboeners en iemand die de lampen vervangt. Om half 10 wordt iedereen zonder kaartje naar buiten gejaagd en kan de echte dag beginnen.

Ook Columbus was here

Neem hierna de tijd om rond te dwalen door het centrum, alles is op looppafstand. Met de Romeinse brug naar de overkant van de rivier voor een café con leche en daarna weer terug naar het oude centrum voor een bezoek aan het Alcázar de los Reyes Cristianos, met prachtig aangelegde tuinen waar Columbus voor het eerste met het Spaanse koninklijk paar over een tocht naar ‘India’ spreekt. Lunchen kun je op een van de vele terrassen van de autovrije Place de la Corredera. Een symetrisch plein met domino spelende ouderen en vreedzaam blowende jongeren. Mijn eten kan beter: de specialiteit Flamenquito blijkt een taaie cordon bleu zonder de kaas. Maar het bier (sin alcohol) is top evenals de locatie en sfeer. Een gitaarspelende oude hippie met voorliefde voor Sting en Stairway to heaven maakt het helemaal af.

Granada Alhambra

Koop ruim van tevoren een kaartje voor het Alhambra, ook begin februari blijkt dat nodig. En vergeet niet extra 20 minuten te tellen voor de weg naar boven, google maps geeft als ingang voor het Alhambra het begin van het park aan, maar de echte ingang ligt een stevige wandeling bergop. Lange rijen voor de entree, waar je precies op de aangegeven tijd van je kaartje moet staat. Zo niet jammer dan. Per tijdslot mag een gelimiteerde groep naar binnen en dat is best fijn, anders zou het niet te doen zijn. (info over kaartje onderaan bij de tips)

Mirador tegenover Alhambra

Eenmaal binnen word je meegevoerd met een stroom bezoekers die zich allemaal vergapen aan de prachtige ruimtes, fonteinen en uitzichten. Het hele complex heeft meerdere gebouwen en buiten heb je een spectaculair uitzicht op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada.
Als je na afloop tijd hebt, wandel dan naar de wijk El Albaicin, van waar je een prachtig uitzicht hebt op het Alhambra. Ook in de avond torent het verlichte gebouw boven de stad uit. Let wel, het is veel klimmen tijdens de wandelingen.

Relaxed Malaga

Mijn laatste keer Malaga is 20 jaar geleden en wat is die stad veranderd. Niet langer meer alleen de aanvlieghaven, maar als stedentrip een aanrader. Malaga is een van de steden met een eigen strand, net als bijvoorbeeld Barcelona en het tekent de relaxte sfeer. Probeer bijvoorbeeld de stranden bij Malaga-Este, makkelijk bereikbaar met bus 11. Het oude havengebied in het centrum is gerenoveerd en veel hippe tenten en terrassen rijgen zich aaneen. Ook zijn er nieuwe musea neergestreken, waaronder het Picasso museum en een dependance van het Centre Pompidou. Let ook hier op waar je je hotelletje boekt, ik kwam per ongeluk bovenop de berg naast het kasteel terecht en moest flink klimmen en dalen.

Duur 6 dagen
Periode: bij voorkeur niet in de zomer
Afstanden:
Malaga - Ardales 50 km
Ardales - Ronda 60 km
Ronda - Cordoba 165 km
Cordoba - Granada 172 km
Granada - Malaga 125 km

Tips rondje Andalusie

Lees mijn blog over de Caminito del Rey
Ik huurde mijn auto bij Sunny Cars. Geen extra kosten, prima service
Let bij je hotelkeuze op parkeermogelijkheden , parkeren in de grotere steden is duur.
Bestel via deze links kaartjes voor Alhambra in Granada en voor Caminito del Rey
Bekijk hier de scene van GOT in Osuna

De Metro: Moskou versus Beijing

Sat, 16 Feb 2019 13:40:52 GMT

Start en eindpunt van de Transsiberie express

De Trans-Mongolië express start in Moskou en eindigt in Beijing. En daar zit niet alleen een lange treinreis, maar ook een wereld van verschil tussen. Voordat je in de trein stapt begin je met een paar dagen Moskou. Wat een dynamische stad is dat. Je kijkt je ogen uit op het Rode Plein, bij het Kremlin, de prachtige Basiliuskerk en de overvolle terrassen en winkelstraten. En bij een van de niet te missen attracties: de spectaculaire tocht langs de mooie ondergrondse paleizen: de top 5 metrostations Majakovskaja, Teatralnaja, Plosjtsjad Revoljoetsi, Beloroesskaja en Kievskaja

Graag maak ik hier een paar kanttekeningen bij het beeld van de Russische man. Het is ontegenzeggelijk waar, het zijn geen knapperds, verre van dat. Maar oh wat zijn ze galant en romantisch. Een Russische man draagt je tas – ook al is die roze - sjouwt met de boodschappen, doet leuk met de kinderen en heel belangrijk, geeft je zijn zitplaats in de metro. Die metro is trouwens een mooi vergelijkingspunt tussen Moskou en Beijing, de verschillen spreken voor zich.

Mobiel versus boek

Wat meteen opvalt, in Beijing zit 95% van de reizigers op een mobiel te turen, in Moskou blijft dat getal steken rond de 60%. In Moskou slapen mensen in de metro, of lezen een fysiek boek, of voeren een gesprek. Enerzijds omdat het welvaartspeil van de gemiddelde Rus een stuk lager ligt als je naar kleding en voorkomen kijkt, anderzijds is het mobiele verkeer in China alom aanwezig. ‘We chat’ is overal. Dit alternatief van What’s app regelt alles voor de Chinezen, hun sociale contacten, financiën en berichtgeving, ze zijn letterlijk verslaafd.

Opzij Opzij Opzij

Dan is er het gevoel van stress en time is money. Waar je in Moskou rustig kunt in- en uitstappen - je ziet haast niemand rennen - overvalt je de haast in Beijing. Iedereen stapt gelijk in (zijkant) en uit (door het midden), de trein stopt maar heel kort waarna een gillend fluitsignaal volgt, ook als er mensen nog aan het instappen zijn. Gevolg een dwingend en dringend gevoel van opschieten.

Reclames bewegen mee op de muur

Dan het uiterlijk. De Russische metro is wereldberoemd om zijn prachtige gewelven, mozaïeken en beelden, de metro van Beijing is supermodern, met snelle efficiënte treinstellen, geprojecteerde reclames op de voorbijglijdende muren van schone ruime stations waar voortdurend aan wordt uitgebreid en gebouwd. Je merkt het ook aan het geluid. De treinstellen zoeven langs, stil, gelijkmatig, soepel.

De geur van remolie

Nee dan de Russische variant. Die stinkt naar remolie en hard werken. De treinen komen met kletterend geluid aan, veel te hoge db’s. Als je in een coupe staat verlies je meteen je evenwicht bij optrekken en remmen, je kan je buurman niet verstaan. Hier geen airco maar een open raampje. Ook zijn er nog daadwerkelijke werknemers te vinden, achter de kleine raampjes van een loket of onderaan elke extreem lange roltrap. Die lange en steile roltrappen zijn trouwens geweldig. Ook voor romantische paartjes die hier op gelijke hoogte kunnen kussen, zij een treetje hoger dan hij (op) of andersom (neer). Dat wordt dan ook uitgebreid en hartstochtelijk gedaan. Dat zal je in Beijing nooit tegenkomen. Geen intimiteiten in het openbaar maar ook geen mannen dus die hun stoel aan je geven. Ze zien je nauwelijks staan, verdiept in hun mobiel als ze zijn.

Heel veel lopen

Wat zijn dan de overeenkomsten?
De metro is er voor iedereen, er is een goede bewegwijzering, ook voor ons buitenlanders supermakkelijk te begrijpen. Het gaat snel, is veilig, is schoon en je moet heeeeeeel veeeeeeel lopen. Daar verkijk je je nogal eens op.
Beijing heeft de metro van de 21e eeuw, Rusland van de nostalgie van de vorige. En daarmee staat de metro ook symbool voor de rest van de ontwikkelingen in beide landen. In China zie je onderweg windmolens en zonne-energie panelen. In Rusland reis je langs verlaten en totaal verwaarloosde fabriekscomplexen. De wegen zijn slecht, de verf afgebladderd. Twee reuzen in heel verschillende stadia.

Tips

Met deze interactieve metromap van Moskou zie je meteen waar je moet overstappen en hoe lang het duurt.
Bekijk hier de metromap van Beijing

Rondreis: Trans-Mongolië express
Rusland, Mongolie, China
Duur: 21 dagen
Beste reistijd: mei – oktober